Δεν ειναι απλες Μουτζουρες Μαμα..!

Έχετε παρατηρήσει ποτέ πώς ζωγραφίζουν τα δίχρονα παιδιά; Συνήθως στέκονται μπροστά από σκίτσα ή έτοιμα σχέδια, παίρνουν μαρκαδόρους ή μπογιές και ξεκινούν να ξεδιπλώνουν το ταλέντο τους! Στην αρχή ξεκινούν να σχεδιάζουν αργά αργά ακανόνιστες γραμμές κουνώντας τα χεράκια τους πάνω κάτω πάνω κάτω, μέχρι να αποκτήσουν ένα ρυθμό στην κίνηση του χεριού, που σύντομα αυτός θα παρασύρει ολόκληρο το σώμα! Τότε είναι που τα παιδιά ξεκινούν και έχουν την πρώτη τους επαφή με την τέχνη. Ζωγραφίζουν, και μάλιστα το κάνουν με όλο τους το είναι!

Οι περισσότεροι θα λέγαμε ότι πρόκειται απλά για μουτζούρες γιατί τα σχέδια των μικρών παιδιών μοιάζουν τυχαία δίχως νόημα. Στην πραγματικότητα όμως, οι ειδικοί τονίζουν ότι κάτι περισσότερο βρίσκεται σε εξέλιξη. Τα παιδιά χρησιμοποιούν το μυαλό και τα συναισθήματά τους όταν ασχολούνται με τη φυσική πράξη της σχεδίασης! Οι έρευνες που έχουν εστιάσει στις ζωγραφιές των παιδιών, δίνουν σημαντικές πληροφορίες για το πώς το σχέδιο εντάσσεται στη σωματική, συναισθηματική και γνωστική ανάπτυξη των μικρών παιδιών!

Τί ρόλο παίζει το παιχνίδι της ζωγραφικής στην ανάπτυξη των παιδιών; 

Οι μουτζούρες! 

Στους 18 μήνες περίπου, τα παιδιά αποκτούν έντονο ενδιαφέρον στο να μουτζουρώνουν! Οι ειδικοί λένε, ότι οι μουντζούρες εξυπηρετούν διάφορους χρήσιμους σκοπούς για τα μικρά παιδιά. Η εξάσκηση βελτιώνει το συντονισμό και τον έλεγχο των μυών, βελτιώνει τις γνωστικές ικανότητες και οι φυσικές κινήσεις παρέχουν συναισθηματική απελευθέρωση!

Επειδή για τα μικρά παιδιά ο έλεγχος των μικρών μυών δεν έχει αναπτυχθεί πλήρως, πιάνουν το εργαλείο σχεδίασης με το δείκτη τους ή με τη γροθιά τους κάνοντας μεγάλες κινήσεις, και έτσι δυσκολεύονται να σχεδιάσουν εκεί που ακριβώς θέλουν. Με την εξάσκηση όμως, το παιδί αρχίζει και βελτιώνει με ένα φυσικό τρόπο τον έλεγχο του καρπού και τις κινήσεις των δακτύλων.Οι ρυθμικές και επαναλαμβανόμενες μουτζούρες, παρέχουν απόλαυση και η ζωγραφική γίνεται μια πολύ φυσική δραστηριότητα που ενισχύει τον έλεγχο των μυών και το συντονισμό των κινήσεων!

Τα μικρά παιδιά, δεν ασχολούνται τόσο με τη διαδικασία και το αποτέλεσμα της τέχνης τους, και ούτε σκοπεύουν να σχεδιάσουν αντικείμενα με την πρώτη. Για την ώρα, ασχολούνται με τα χρώματα και τις γραμμές. Παρόλα αυτά, μπορεί να παρατηρήσουν τις γραμμές και τις μουτζούρες τους, και με έκπληξη να αναγνωρίσουν ένα σχήμα και να το ονοματίσουν! Τα παιδιά αρχίζουν να ερμηνεύουν και αυτό θα γίνει ακόμα πιο έντονο όσο πλησιάζουν τα τρία τους χρόνια!

Οι μουτζούρες εξελίσσονται!

Μεταξύ των δύο και τριών ετών, τα παιδιά αρχίζουν και διαμορφώνουν σχήματα! Οι ζωγραφιές σχηματίζουν σχέδια που μοιάζουν με κύκλους, τετράγωνα, τρίγωνα και πολλές από αυτές τις μορφές ξεκινούν να χρησιμοποιούνται σε συνδυασμό. Ένα σημαντικό σημείο επίτευξης είναι όταν το παιδί μετατρέπει τις γραμμές σε κλειστά σχήματα! Το κλειστό σχήμα είναι η πρώτη προσπάθεια του παιδιού να φτιάξει ένα ρεαλιστικό σχέδιο.

Με λίγη υπομονή, σε λίγο θα δούμε το πρώτο ρεαλιστικό σχέδιο σε πλήρη απεικόνιση! Ένα μεγάλο κυκλικό σχήμα με δύο γραμμές που εκτείνονται ως πόδια επιπλέουν σε μια σελίδα! Και ναι, είναι ένας άνθρωπος! Μπορεί να μην έχει ακόμα τα χαρακτηριστικά του προσώπου και όλα τα μέλη του σώματος (αν και μπορούν να προστεθούν αν τους υπενθυμίσουμε ότι κάτι λείπει), είναι όμως η πρώτη συμβολική αναπαράσταση ενός ανθρώπου! Ωστόσο, περίπου στην ηλικία των έξι ετών θα δούμε για πρώτη φορά ξεχωριστές γραμμές να απεικονίζουν πόδια και χέρια, και στην ηλικία των εννιά ετών οι αναλογίες του σώματος αρχίζουν και αποκτούν κάποια σημασία.

Οι ζωγραφιές ξεκινούν να αναπαριστούν!

Τα παιδιά από τριών και τεσσάρων ετών περίπου ξεκινούν και αναπτύσσουν άλλα σύμβολα μέσα από επαναλαμβανόμενα σχέδια κοινών αντικειμένων όπως ο ήλιος, ο σκύλος ή η γάτα και το σπίτι. Καθώς τα παιδιά ξεκινούν και ζωγραφίζουν με έναν πιο ρεαλιστικό τρόπο, μπορεί να ταλαντεύονται ανάμεσα στο ρεαλισμό και στο προηγούμενο στάδιο των ακανόνιστων σχεδίων, αλλά η γενική τους κίνηση παραμένει προς τη ρεαλιστική αναπαράσταση της γνώσης τους για τον κόσμο!

Ακόμα και αν τα σχέδια σε αυτή τη φάση πλησιάζουν το ρεαλισμό, σε όλη τη διάρκεια της προσχολικής περιόδου οι ζωγραφιές παραμένουν ευφάνταστες. Τα δέντρα, οι άνθρωποι, τα σπίτια μπορεί να έχουν όλα το ίδιο μέγεθος και το χορτάρι μπορεί να έχει ένα καταπληκτικό μοβ χρώμα!

Η ζωγραφική μοιάζει τεράστια πρόκληση σε αυτές τις ηλικίες. Τα παιδιά πρέπει να σκέφτονται πολλά πράγματα ταυτόχρονα και αυτό απαιτεί μια ιδιαίτερα αναπτυγμένη γνωστική και πνευματική ωρίμανση. Έχουν να σκεφτούν τα αντικείμενα που θέλουν να ζωγραφίσουν, το συνολικό σχέδιο και το χώρο που θα πρέπει να αφήσουν για να χωρέσουν, το πώς να χρησιμοποιήσουν τις γραμμές για να δείξουν την πραγματικότητα και άλλα τόσα, που δε θα καταφέρουν για την ώρα να πετύχουν

Οι ρεαλιστικές ζωγραφιές!

Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν και αποκτούν μια πιο συγκεκριμένη και με ακρίβεια σκέψη, δηλαδή μετά τα έξι ή επτά χρόνια, αρχίζουμε και παρατηρούμε μια ισχυρή έμφαση στη ζωγραφική με πολύ πιο ρεαλιστικό τρόπο. Οι ζωγραφιές αντικατοπτρίζουν τον πραγματικό κόσμο με ρεαλιστικές αναπαραστάσεις, αφήνοντας πίσω τα υπέροχα φανταστικά σχέδια των προηγούμενων ετών! Παρόλα αυτά, υπάρχουν μερικοί παράγοντες που φαίνεται να επηρεάζουν την ικανότητα ενός παιδιού να ζωγραφίζει ρεαλιστικά.

Ενώ τα μικρότερα παιδιά δεν ασχολούνται με την αναλογία και την προοπτική στα σχέδιά τους, τα παιδιά σχολικής ηλικίας θέλουν οι ζωγραφιές τους να είναι ρεαλιστικές. Όταν τα παιδιά είναι σε θέση να λύσουν τα προβλήματα της αναλογίας και της προοπτικής, έρευνες δείχνουν ότι αυξάνεται η ικανοποίησή τους και είναι πολύ πιθανό να συνεχίσουν να ζωγραφίζουν. Δυστυχώς όμως, πολλά παιδιά σταματούν τη ζωγραφική όταν αισθάνονται ότι οι προσπάθειές τους δεν είναι ικανοποιητικές. Είναι ακριβώς σε αυτή την ηλικία που τα παιδιά χρειάζονται εκπαίδευση σε τεχνικές και υποστήριξη προκειμένου να διατηρήσουν την αυτοπεποίθησή τους για να συνεχίσουν να ζωγραφίζουν!

Τί μπορούν να κάνουν οι γονείς; 

Οι γονείς πρέπει να ενθαρρύνουν κάθε προσπάθεια για σχεδίαση, όποια ηλικία και αν έχει το παιδί, για να ενισχύσουν τη σωματική, κοινωνική, συναισθηματική και γνωστική ανάπτυξη των παιδιών! Μπορούν να παρέχουν τα κατάλληλα για την ηλικία του παιδιού υλικά και να ενθαρρύνουν τις προσπάθειες του μιλώντας για τα όμορφα χρώματα, τις γραμμές και τα σχήματα που κάνει το παιδί.

Επίσης, είναι καλό να ενθαρρύνουν το παιδί να περιγράφει τις ζωγραφιές του και να συζητούν μαζί του έννοιες όπως χοντρή ή λεπτή γραμμή, πλατιά, στενή, ευθεία, ίσια, στραβή, σχήμα, περίγραμμα, φως, σκοτάδι κ.α. Οι γονείς πρέπει να δίνουν την ελευθερία στο παιδί να επιλέγει τα θέματα και τα χρώματα στις ζωγραφιές του και να ενθαρρύνουν την ελεύθερη έκφραση. Αντί να ζωγραφίζουν για το παιδί, μπορούν να του δίνουν χρήσιμες συμβουλές και προτάσεις, δείχνοντας ότι έχουν εμπιστοσύνη στην ικανότητά του να λύσει τα προβλήματα σχεδίασης.

Η ζωγραφική εκτός ότι παίζει ένα σημαντικό ρόλο στη συνολική ανάπτυξη των παιδιών, τα επιτρέπει να εκφράσουν τα συναισθήματά τους και να χτίσουν την αυτοπεποίθησή τους! Την επόμενη φορά που θα δείτε ένα παιδί να μουτζουρώνει επάνω σε ένα χαρτί, σταματήστε και θαυμάστε το έργο του! Δεν είναι απλές μουτζούρες μαμά, είναι κάτι παραπάνω!

Featured image

Πηγη

Όταν το μωρό που θηλάζει είναι ανήσυχο – γκρινιάρικο

Featured image

Γράφει η Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC , Βίκυ Φαρδογιάννη

Συμβαίνει πολύ συχνά: Είναι κάποιες ώρες, κυρίως οι απογευματινές – βραδινές, κατά τις οποίες πολλά μωρά, τα περισσότερα τολμώ να πω, είτε θηλάζουν είτε όχι, γκρινιάζουν πολύ, δεν φαίνονται να ικανοποιούνται με τίποτα και μπορεί να κλαίνε χωρίς εμφανή λόγο. Η «γκρινιάρικη» περίοδος του μωρού ξεκινάει περίπου στις 2-3 εβδομάδες, φτάνει στο αποκορύφωμά της περίπου στις 6 εβδομάδες και μπορεί να κρατήσει 2-3 μήνες. Διαρκεί 2-3 ώρες κάθε μέρα. Φυσικά υπάρχουν πολλές διαβαθμίσεις στις ώρες και στη διάρκεια, ανάλογα με το παιδί.

Για να καταλάβουμε τη διαφορά ανάμεσα στο «φυσιολογικό» και το παθολογικό, θα πρέπει να ξέρουμε ότι η «φυσιολογική γκρίνια» – ανησυχία, συμβαίνει την ίδια περίπου ώρα κάθε μέρα, με την ίδια ένταση, το μωρό καλμάρει με τις ίδιες μεθόδους (πχ. με κούνημα, αγκαλιά, θηλασμό, κλπ) και τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας είναι ήσυχο και φαίνεται ικανοποιημένο. Η πιο συνηθισμένη ώρα είναι το απόγευμα, ακριβώς πριν τον βραδινό ύπνο. Εάν πιστεύετε ότι η γκρίνια και το κλάμα του μωρού δεν είναι φυσιολογικά, θα ήταν καλή ιδέα να εξετάσει το μωρό ο παιδίατρος για να αποκλείσει οτιδήποτε παθολογικό.

Τι προκαλεί γκρίνια και ανησυχία στα μωρά;

Οι περισσότερες μητέρες, όπως είναι φυσικό, ανησυχούμε και στεναχωριόμαστε πολύ όταν το μωρό μας κλαίει, αισθανόμαστε αβοήθητες και ένοχες, αναρωτιόμαστε αν φταίμε οι ίδιες σε κάτι, μήπως το μωρό μας δεν μας θέλει κι αν είμαστε τελικά καλές μητέρες. Επιπλέον, ειδικά οι θηλάζουσες, σκεφτόμαστε ότι φταίει η παραγωγή μας, ότι δεν έχουμε δηλαδή αρκετό γάλα για το μωρό μας ή ότι το γάλα μας δεν είναι αρκετά θρεπτικό.

Πράγματι, η πείνα μπορεί να είναι αιτία γκρίνιας, ανησυχίας και κλάματος, αλλά εάν θηλάζουμε χωρίς πρόγραμμα, όποτε και όσο θέλει το μωρό, εάν το μωρό μας παίρνει βάρος και εάν έχει αρκετές πάνες με τσίσα και κακά μέσα στο 24ωρο, τότε το θέμα δεν είναι η χαμηλή παραγωγή γάλακτος.

Μια άλλη πολύ συνηθισμένη αιτία είναι η υπερπαραγωγή.

Άλλες συνηθισμένες αιτίες ανησυχίας, γκρίνιας και κλάματος είναι: το πολύ έντονο αντανακλαστικό έκκρισης γάλακτος, η ευαισθησία του μωρού σε κάποιες τροφές που τρώει η μητέρα,  ο ερεθισμός στη περιοχή της πάνας, υπερένταση, υπερδιέγερση, κα. Πολλά μωρά επίσης είναι ιδιαίτερα ανήσυχα κατά της φάσεις «ταχείας ανάπτυξης».  

Τι μπορούμε να κάνουμε; 

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουμε είναι να προσπαθήσουμε να ικανοποιήσουμε τις βασικές ανάγκες του μωρού, δηλαδή:

  • Να το θηλάσουμε
  • Να το βάλουμε να ρευτεί
  • Να αλλάξουμε την πάνα του
  • Να το ξεντύσουμε τελείως για να βεβαιωθούμε ότι κάποιο ρούχο δεν είναι αυτό που ευθύνεται για την ανησυχία του.

Εάν τίποτα από τα παραπάνω δεν ηρεμεί το μωρό, η αγκαλιά πάντα βοηθάει μαζί με τα εξής:

  • Να το περπατήσουμε στην αγκαλιά μας, ή μέσα σε ένα sling ή μάρσιπο
  • Να του κάνουμε μασάζ στην κοιλιά ή/και στην πλάτη
  • Να το κρατήσουμε με τέτοιο τρόπο, ώστε η κοιλιά του να ακουμπάει είτε επάνω στον ώμο μας, είτε επάνω στο μηρό μας ή πάνω στο χέρι μας ή στην κοιλιά μας.
  • Να φασκιώσουμε ελαφρά το μωρό
  • Να χαμηλώσουμε τα φώτα και να μειώσουμε όσο γίνεται τους θορύβους, τραγουδώντας χαμηλόφωνα
  • Να βάλουμε μουσική σε χαμηλή ένταση (δοκιμάστε διάφορα είδη μουσικής για να δείτε τι προτιμάει το μωρό σας)
  • Να ανοίξουμε μια συσκευή με «λευκό» ήχο (ανεμιστήρας, πιστολάκι μαλλιών, ηλ. σκούπα, πλυντήριο, απορροφητήρας, κλπ) και να βάλουμε το μωρό κοντά της.
  • Να θηλάσουμε το μωρό περπατώντας
  • Να του κάνουμε μπάνιο
  • Να κάνουμε μπάνιο μαζί με το μωρό
  • Να το κουνήσουμε ρυθμικά
  • Να βγούμε από το σπίτι, με το μωρό στο καρότσι ή μέσα στο sling
  • Να το πάμε βόλτα με το αυτοκίνητο

Ενδιαφέρον είναι ότι σχεδόν οτιδήποτε δοκιμάσουν οι γονείς, μπορεί να «δουλέψει» αλλά μόνο για λίγες μέρες. Μετά πρέπει να πειραματιστούν με κάτι άλλο. Οτιδήποτε κι αν είναι αυτό που «δουλεύει» για το δικό σας μωρό, απλά κάντε το!

Κι αν κακομάθω το μωρό μου με τις αγκαλιές; 

Η πολύ αγάπη δεν έβλαψε ποτέ κανέναν, το αντίθετο συμβαίνει θα έλεγα. Δεν θα κακομάθετε το μωρό σας κρατώντας το αγκαλιά και θηλάζοντάς το, αλλά θα του μάθετε ότι είστε εκεί για εκείνο κάθε φορά που σας χρειάζεται. Η ανάγκη ενός μωρού για την αγκαλιά της μαμάς του είναι το ίδιο επιτακτική με την ανάγκη του για τροφή. Το μωρό σας πραγματικά σας χρειάζεται. Δεν πρόκειται για χειρισμό εκ μέρους του μωρού, ή για κάτι που πρέπει να διορθωθεί, αλλά για αληθινή ανάγκη. Συχνά ένα μωρό που χαρακτηρίζεται γκρινιάρικο και ανήσυχο είναι ένα μωρό που είναι αρκετά έξυπνο ώστε να εκφράζει την ανάγκη του για περισσότερη επαφή με την μαμά του και που ικανοποιείται όταν η ανάγκη του αυτή βρίσκει ανταπόκριση. Και όσο πιο πολύ κρατάμε το μωρό μας, τόσο πιο εύκολο μας είναι να μάθουμε τη «γλώσσα» του μωρού και να ερμηνεύουμε τα σημάδια του, κάθε στιγμή.

Συμπέρασμα 

Η φροντίδα ενός μωρού που είναι γκρινιάρικο ή ανήσυχο και κλαίει συχνά, μπορεί να είναι πολύ δύσκολη και κουραστική. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είμαστε καλές μητέρες, αν και ξέρω πόσο δύσκολο είναι να αισθάνεστε καλά όταν το μωρό σας είναι τόσο απαιτητικό. Εάν μένουμε με το μωρό μας και προσπαθούμε να το ανακουφίσουμε με κάθε τρόπο, μπορεί να φαίνεται σαν να μην κάνουμε τίποτα, αλλά στην πραγματικότητα του μαθαίνουμε ότι μπορεί να μας εμπιστεύεται και ότι το αγαπάμε χωρίς όρους.

http://www.mommyandthecity.gr/index.php/2015/07/17/otan-to-moro-pou-griniazei-ine-anisixo-griniariko/

Παιδι και Αυτοπεποιθηση!!Μεγαλωνοντας εναν υγιη ενηλικα!!

Featured image

Τι είναι η αυτοπεποίθηση;

H αυτοπεποίθηση δεν είναι η εγωκεντρική, ναρκισσιστική αίσθηση έπαρσης και ανωτερότητας. Είναι η συναίσθηση της ικανότητας να ανταποκρίνεται κανείς στις απαιτήσεις της καθημερινότητας και η επίγνωση της σημαντικότητάς του ως ιδιαίτερο πρόσωπο.

Η συναίσθηση ότι ως άνθρωποι είμαστε σημαντικοί και έχουμε αξία θεμελιώνεται σε τρεις κυρίως παράγοντες:
– Στις πρακτικές ικανότητες που μας επιτρέπουν να τα καταφέρνουμε στις επαγγελματικές, κοινωνικές, πολιτιστικές και αθλητικές μας δραστηριότητες.
– Στην αναγνώριση, τηναποδοχή και την αγάπη, των άλλων.

Η αυτοπεποίθηση εκφράζεται με συγκεκριμένες γόνιμες συμπεριφορές και υγιή συναισθήματα όπως υπευθυνότητα, πρωτοβουλία, αξιοπρέπεια, αυτοέλεγχο, ανεκτικότητα και σεβασμό των άλλων, επιδίωξη αξιόλογων στόχων κλπ.

Η αυτοπεποίθηση συνοδεύεται από ένα αίσθημα επάρκειας των ικανοτήτων μας, δημιουργική επικοινωνία, γόνιμο προβληματισμό, κατάλληλο σχεδιασμό, σωστές αποφάσεις και από την συναίσθηση ότι με τις προσπάθειές μας μπορούμε να πετύχουμε τα αποτελέσματα που επιθυμούμε.

Η αυτοπεποίθηση δεν καλλιεργείται μόνο με τα ενισχυτικά και υποστηρικτικά λόγια των άλλων αλλά κυρίως με την ρεαλιστική και έγκυρη αυτο-αξιολόγηση, μέσα από την ανάληψη ευθυνών, την εμπειρία της αγάπης και την δυναμική στάση απέναντι στις καθημερινές δυσκολίες και τις αναπόφευκτες αντιξοότητες.

Παιδαγωγικές τακτικές ενίσχυσης της αυτοπεποίθησης.

  1. Επικοινωνώ με το παιδί με ειλικρίνεια και ενδιαφέρον. Του δείχνω ότι χαίρομαι που μιλάω μαζί του και δεν το κάνω σαν αγγαρεία. Εκδηλώνω με σωματικό τρόπο την αγάπη μου με αγκαλιές και χάδια.
  2. Ξεκινώ την επικοινωνία μου με το παιδί εστιάζοντας πάντοτε την προσοχή μου στα θετικά του χαρακτηριστικά και στα χαρίσματά του.
  3. Στις συζητήσεις μας με το παιδί δεν επιβάλλω ευγενικά τις απόψεις μου. Προσπαθώ να είμαι διαλλακτικός και αληθινά δημοκρατικός.
  4. Ομολογώ στο παιδί ότι κάποια από τα αισθήματα που το τρομάζουν είναι ή ήταν και δικά μου αισθήματα. Το παιδί δέχεται τον εαυτό του καλύτερα όταν συνειδητοποιεί ότι τα πρόσωπα που θεωρεί σημαντικά έχουν περάσει ανάλογες δυσκολίες με τις δικές του.
  5. Προτείνω στο παιδί να τοποθετήσει μικρά, έγχρωμα, αυτοκόλλητα χαρτάκια σε διάφορα σημεία του χώρου του, με θετικά μηνύματα που ενισχύουν την αυτοπεποίθηση. Για παράδειγμα: «Ανακαλύπτω τις δυνάμεις που κρύβονται μέσα μου». «Μαθαίνω να σέβομαι τις αδυναμίες μου και να μαθαίνω από αυτές». «Εισπνέω βαθιά, χαλαρώνω το σώμα και μένω ήρεμος.». «Αυτοπεποίθηση». «Δυναμισμός». «Αγάπη».
  6. Ενθαρρύνω το παιδί να αντιμετωπίζει με χιούμορ ακόμη και δυσάρεστα γεγονότα.
  7. Εξηγώ στο παιδί πως αν κάποιος θυμώνει μαζί του, το κοροϊδεύει ή του επιτίθεται, αυτό δεν σημαίνει ότι φταίει ή ότι είναι κακό παιδί.
  8. Εξηγώ στο παιδί πως μέσα του κρύβονται απεριόριστες δυνατότητες που αν τις αξιοποιήσει με συστηματική προσπάθεια μπορεί να πετύχει σε όλους τους τομείς αξιόλογη πρόοδο.
  9. Προτρέπω ευγενικά το παιδί να επιδιώκει υψηλότερες επιδόσεις. Θεμελιώνω όμως τις προσδοκίες μου σε μια ρεαλιστική εκτίμηση των ικανοτήτων του παιδιού και όχι σε πιέσεις που ασκούνται από το κοινωνικό-πολιτιστικό μου περιβάλλον ή από προσωπικές μου ανάγκες για προβολή και επιτυχία.
  10. Προτρέπω το παιδί να βάζει στόχους, να παίρνει αποφάσεις και να λύνει προβλήματα. Το βοηθώ να σχεδιάζει το δρόμο προς την επιτυχία με μια συγκεκριμένη σειρά σταδιακών επιδιώξεων με μικρά και συγκεκριμένα βήματα.
  11. Το βοηθώ να υπομένει, να επιμένει, και να αγωνίζεται μέχρι να πετύχει τους στόχους του.
  12. Το προτρέπω να αποδέχεται χωρίς ταραχή τον έπαινο και την κοροϊδία.
  13. Το ενθαρρύνω να εκφράζει ειλικρινά τις προσωπικές του απόψεις και να εξωτερικεύει ξεκάθαρα τα αισθήματά του.
  14. Το βοηθώ να αναπτύξει αυτοέλεγχο. Να επιλέγει τη συναισθηματική του αντίδραση αντί να αντιδρά παρορμητικά στις προκλήσεις του περιβάλλοντος.
  15. Του μαθαίνω να απορρίπτει την άδικη κριτική αλλά να δέχεται και να αξιοποιεί την καλοπροαίρετη κριτική.
  16. Εξηγώ στο παιδί ότι είναι φυσικό μερικές φορές να μην πηγαίνουν τα πράγματα όπως θα ήθελε.
  17. Επιβραβεύω κάθε μικρή πρόοδο που κάνει το παιδί. Ενισχύω την προσπάθεια που κάνει ακόμη και όταν δεν τα καταφέρνει.
  18. Προτρέπω το παιδί να σέβεται και να εκτιμά τον εαυτό του ανεξάρτητα από το πόσο αποδίδει.
  19. Προτείνω στο παιδί να γράψει ένα γράμμα σε ένα άλλο (υποθετικό) παιδί που αντιμετωπίζει ανάλογες δυσκολίες με τις δικές του. Να του γράψει συμβουλές σχετικά με το πώς θα μπορέσει να αντιμετωπίσει τα προβλήματά του και να νιώσει καλύτερα. Η αναζήτηση και ο προβληματισμός του παιδιού σε νοητικό και συναισθηματικό επίπεδο, είναι πολύ εποικοδομητική.
  20. Προσπαθώ χωρίς να το καταπιέζω να βάλω τάξη και δομή στην καθημερινή του ζωή.
  21. Προτρέπω το παιδί να αναλαμβάνει την ευθύνη των πράξεών του και να διεκδικεί τα δικαιώματά του.
  22. Βοηθώ το παιδί να αναζητά και να αναγνωρίζει τις θετικές πτυχές της κάθε κατάστασης. (Να βλέπει το μισό ποτήρι γεμάτο).
  23. Βοηθώ το παιδί να αντιμετωπίζει δημιουργικά το φόβο, τον κίνδυνο και την αποτυχία. Να διαχειρίζεται τις δύσκολες καταστάσεις με υπομονή και δυναμισμό. Να συμφιλιώνεται με τους φόβους και να τους αντιμετωπίζει αντί να τους αφήνει να το κυριεύουν και να ελέγχουν τη ζωή του. Να μαθαίνει από τα λάθη του. Να χάνει χωρίς να θίγεται η αξιοπρέπειά του.
  24. Βοηθώ το παιδί να επιλέγει τη συναισθηματική του αντίδραση απέναντι στα γεγονότα. Να καταλάβει ότι δεν είναι τα γεγονότα και οι περιστάσεις που προσδιορίζουν τη ζωή μας αλλά ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τα γεγονότα.
  25. Εξηγώ στο παιδί τα χαρακτηριστικά και τις ιδιότητες που μπορούν να συμβάλλουν στη δημιουργία και τη διατήρηση μιας υγιούς σχέσης.
  26. Βοηθώ το παιδί να αντιλαμβάνεται τις επιθετικές προκλήσεις των άλλων και να τις απενεργοποιεί ή να αδιαφορεί.
  27. Το προτρέπω να μπαίνει στη θέση του άλλου και να βλέπει τα γεγονότα μέσα από τα δικά του μάτια.
  28. Του μαθαίνω να είναι ανεκτικός και να σέβεται την διαφορετικότητα.
  29. Το προτρέπω να σκέφτεται θετικά και να οραματίζεται τη θετική έκβαση των γεγονότων αλλά να μην απογοητεύεται όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως θα ήθελε.
  30. Εξηγώ στο παιδί ότι μπορεί μειώσει το θυμό, το άγχος και το φόβο του με την παρακάτω απλή τεχνική: Εισπνέω βαθιά, χαλαρώνω τους μύες του σώματός μου και συγκεντρώνω την προσοχή μου σε μια υποστηρικτική θετική σκέψη όπως για παράδειγμα «Είμαι σημαντικός ανεξάρτητα από τι πιστεύουν οι άλλοι για μένα» ή «Αντιμετωπίζω το φόβο και γίνομαι πιο δυνατός» ή «μπορώ να ελέγχω τον εαυτό μου και να χαλαρώνω». Ακόμη το προτρέπω να συγκεντρώσει την προσοχή του σε κάτι ουδέτερο όπως, να μετρήσει μέχρι το δέκα ή να παρατηρήσει αναλυτικά τις λεπτομέρειες της μορφής ενός αντικειμένου που είναι κοντά μου (πόρτα, μολύβι, πίνακας)».
  31. Εξηγώ στο παιδί τον τρόπο με οποίο η εικόνα που δίνει στους άλλους (εμφάνιση, στάση του σώματος, τρόπος κοιτάγματος, χειρονομίες, μιμική έκφραση του προσώπου, τόνος, χροιά και ένταση της φωνής) μπορεί να αποκαλύπτει φόβο και ανασφάλεια ή αυτοπεποίθηση και δυναμισμό
  32. Η εικόνα της ανασφάλειας μαζί με κάποιες άλλες ακατάλληλες συμπεριφορές, προκαλούν αυτούς που αναζητούν κάποιο στόχο για να εκφράσουν την επιθετικότητά τους.
  33. Εξηγώ στο παιδί συμπεριφορές που δηλώνουν ή οδηγούν στην ενίσχυση και την προβολή της αυτοπεποίθησης. (κατάλληλη στάση του σώματος, χειρονομίες, μιμική του προσώπου και τόνος της φωνής που φανερώνουν δυναμισμό).
  34. Εξηγώ στο παιδί την διαφορά ανάμεσα στις παρακάτω συμπεριφορές:

Παθητική Συμπεριφορά: Ανασφάλεια, μπλοκάρισμα αισθημάτων, υποχωρητικότητα, φόβος. Τα θέλω μου και οι ανάγκες μου είναι λιγότερο σημαντικές από των άλλων.

Δυναμική Συμπεριφορά: Υπεράσπιση και διεκδίκηση των ατομικών δικαιωμάτων με τρόπο που δεν θίγει τον άλλο. Τα θέλω μου και οι ανάγκες μου είναι εξίσου σημαντικές με των άλλων. Ειλικρινής εξωτερίκευση των αισθημάτων.

Επιθετική Συμπεριφορά: Παραβίαση των δικαιωμάτων του άλλου, εξωτερίκευση των αισθημάτων με παρενόχληση. Τα θέλω μου και οι ανάγκες μου είναι περισσότερο σημαντικές από των άλλων.

35. Εξηγώ στο παιδί πώς να κερδίζει την προσοχή και το ενδιαφέρον των άλλων με δημιουργικές – θετικές συμπεριφορές και όχι με προκλήσεις, αταξίες και απαράδεκτα αστεία. Βοηθώ το παιδί να αξιολογεί και να αποτιμά την βελτίωση που κατορθώνει μέσα από τις προσπάθειές του.

Του αγαπημενου ψυχολογου Νικήτα Καυκιού

Πηγη

Αληθεια εσυ πως αντιμετωπιζεις την απογοητευση??

Αληθεια εσυ πως αντιμετωπιζεις την απογοητευση ? ? Την επιθετικοτητα ,το ψεμα , την αδικια ? ? Εγω σοκαρομαι , αντιδραω , στεκομαι και ξαφνικα βρισκω τον ευατο μου!!! Ακουγεται ευκολο , μπερδεμενο , καπως ??Και ομως…..οταν εισαι εντελως αγνος , καλοπροαιρετος , ρομαντικος θα με καταλαβεις…..Σε μια ζωη που πρεπει να παλεψεις να αγωνιστεις να μαθεις να ξεπερασεις λαθη και πονο , σε μια ζωη που πρεπει να μαθεις να εισαι ανθρωπος….υπαρχουν στιγμες που βρισκεσαι αντιμετωπος με προκλησεις….με ανθρωπους που ενω κανουν και αυτοι το δικο τους αγωνα για καποιο λογο σε γυρνανε πισω….σε αδικουν και σε προκαλουν…. Και εσυ πεφτεις στο λαθος….αμυνεσαι , αντιδρας….ευτυχως για λιγο…..ευτυχως μονο για λιγο…μερι την στιγμη που κατι δεν σου ταιριαζει , κατι δεν σου κολλαει….Και λες δεν ειμαι εγω αυτος ο ανθρωπος…δεν ειμαι εγω τετοιος ανθρωπος…. και απλα στεκεσαι…αφηνεις τα γεγονοτα να κυλησουν χωρις να σε αγγιζουν πια….Και αυτα περνανε και χανονται!!! Featured image Featured image Featured image Και εσυ βγαινεις δυνατος….οχι γιατι νικησες….οχι γιατι υπερισχυσες….μα γιατι προσπερασες… γιατι με καποιο μαγικο τροπο αναδυθηκε αυτη η δυναμη απο μεσα σου….η δυναμη της ενοτητας…το μεγαλειο της αγαπης….και απλα καταλαβες…. Για ολες αυτες τις στιγμες που εχεις αισθανθει ετσι…..να ξερεις δεν εισαι μονος…..απλα κλεισε τα ματια…κλεισε τα αυτια και  νιωσε την κατανοηση…την καλοσυνη…. ζησε την ζωη σου και προχωρα…. Featured image PS : Η μαγικη στιγμη που θα νιωσεις οτι καθε μα καθε στιγμη της απογοητευσης αξιζε!Και αξιζε γιατι βρηκες το κουραγιο να συνεχισεις…και γιατι στο δρομο σου συναντησες υπεροχους συνοδοιπορους!!

Η μαυρη τρυπα της καταθλιψης!!

Δεν θα μιλησω επιστημονικα.Οχι σιγουρα οχι.Δεν ειμαι ειδικος.Θα μιλησω ομως απο προσωπικη εμπειρια.Απο την εμπειρια του να σε τραβαει κατι με τοση δυναμη που με δυσκολια να προσπαθεις να ξεφυγεις.Απο την εμπειρια του να θες να κανεις κατι που σου αρεσει και παραγματικα να μην εχεις ουτε την ελαχιστη ενεργεια.

Τοσα βιωματα και συναισθηματα , τοσα κενα και τοσοι αγαπημενοι ανθρωποι που εχουν φυγει και ομως δεν μπορεις να το χωνεψεις….δεν θες…

Τοσα αδιεξοδα οικονομικα , τοσες αγωνιες για το μελλον…..

Σε…..με απομυζουν…….

Και ομως υπαρχει τροπος να πιαστεις απο καπου…να κρατηθεις και να βγεις απο ολο αυτο.Εστω και αν αυτη σου η προσπαθεια ειναι σαν τα βηματα ενος χορου….ενα μπροστα δυο πισω….και ξανα…ακομα και αν χανεις τον ρυθμο…μην σταματας…συνεχισε!

Μαζεψε τα κομματια σου , φυλαξε προσεκτικα τις αναμνησεις σου…παρε δυναμη απο αυτες και κρατησου..

Κρατησου απο τα ματια του παιδιου σου…κρατησου απο τα ματια και το χαμογελο οποιουδηποτε παιδιου και βγες απο το τελμα!Με το ονειρο να προσφερεις οτι πιο ομορφο μπορεις!

Μπορεις!

Featured image

Τα λεμε συντομα

Φιλια

Αγχος αποχωρισμου.Το βιωνουν και οι μαμαδες??

Απο τοτε που ηρθε στη ζωη μου το παιδακι μου αλλαξε σιγουρα ο κοσμος μου ολος!!Εγινε πιο λαμπερος γεματος υπεροχες στιγμες αλλα και εντονα συναισθηματα!!Με τον μικρο ημασταν απο την αρχη τοσο δεμενοι που δεν θελαμε να απομακρυνομαστε ουτε στιγμη ο ενας απο τον αλλον.Τα δυσκολα ξεκινησαν οταν μετα απο την αδεια μητροτητας επρεπε να επιστρεψω στην δουλεια.Για τον μικρο φυσιολογικο μιας και το αγχος αποχωρισμου κορυφωνεται καποια στιγμη μεχρι και το τελος των 3 χρονων. Για μενα ομως??

Ως ενα σημειο ισως….αλλα εγω ενιωθα εντονο ψυχικο πονο καθε φορα που επρεπε να φυγω.Πονο που δεν αντεχοταν.Ετσι αρχισα να ψαχνω , αρχισα να διαβαζω.Και αρχισα να προσπαθω.Πιο πολυ για να βοηθησω το μωρο μου , το οποιο αφουγκραζοταν ολα μου τα συναισθηματα.

Παρακατω ειναι ενα πολυ χρησιμο αρθρο που τουλαχιστον εμενα με βοηθαει να ξεκαθαρισω συναισθηματα και να θυμηθω οτι πρεπει να βοηθησω εγω το παιδακι μου να ανεξαρτοποιηθει και να μπορει να λειτουργει αυτονομα και να νιωθει χαρουμενος και δυνατος ακομα και αν δεν ειμαστε σε αποσταση αναπνοης..

Η Κατερίνα είναι ένα παιδί 5 ετών. Δεν έχει αποχωριστεί ποτέ τη μητέρα της, η οποία μετά τη γέννησή της εγκατέλειψε την εργασία της για να ασχοληθεί με την ανατροφή της. Η Κατερίνα επιζητά συνεχώς σωματική επαφή με τη μητέρα, προσπαθεί να κερδίζει με κάθε τρόπο την προσοχή της και αρνείται να μείνει μόνη της, ακόμη και στο δωμάτιό της. Την πρώτη μέρα του Νηπιαγωγείου η Κατερίνα κρατάει σφιχτά τη μητέρα της και αρνείται να την αποχωριστεί. Όταν φτάνουν στην πόρτα του σχολείου αρχίζει να κλαίει σπαρακτικά και να ζητάει να γυρίσουν στο σπίτι. Τη στιγμή που η μητέρα αποφασίζει να φύγουν, η Νηπιαγωγός την παροτρύνει να την αφήσει εκεί. Η μητέρα της αποκαλύπτει πόσο δύσκολο είναι και για την ίδια να αποχωριστεί την Κατερίνα, πόσο πολύ φοβάται μήπως της συμβεί κάτι άσχημο και πόσο ανησυχεί για το αν θα λαμβάνει την προσοχή που χρειάζεται. Μετά από τις κατάλληλες διαβεβαιώσεις από τη Νηπιαγωγό, η μητέρα φεύγει, αλλά τηλεφωνεί ανά 30 λεπτά στο σχολείο να ρωτήσει αν η Κατερίνα είναι καλά.

 

   Η πρώτη μέρα του παιδιού στον παιδικό σταθμό ή το νηπιαγωγείο συνεπάγεται συνήθως τον πρώτο αποχωρισμό του από τα πρόσωπα φροντίδας και κυρίως τη μητέρα και συχνά σημαδεύεται από κλάματα και ατελείωτους αποχαιρετισμούς. Το άγχος του αποχωρισμού είναι μια φυσιολογική αναπτυξιακή διαδικασία και είναι η συχνότερη μορφή άγχους στην παιδική ηλικία. Εμφανίζεται περίπου στην ηλικία των 7 μηνών, κορυφώνεται μεταξύ του 13ου και του 24ου μήνα και στη συνέχεια αρχίζει να φθίνει. Θεωρείται φυσιολογική αντίδραση περίπου μέχρι την ηλικία των 6 ετών (Κάκουρος & Μανιαδάκη, 2003).

 

   Το άγχος αποχωρισμού συνιστά διαταραχή και χρήζει αντιμετώπισης από ειδικό όταν το άγχος που εκδηλώνει το παιδί είναι δυσανάλογο του αναπτυξιακού του επιπέδου, όταν οι αντιδράσεις του κατά τον αποχωρισμό ή το ενδεχόμενό του είναι υπερβολικές και όταν έχουν αρνητικό αντίκτυπο στην κοινωνική λειτουργικότητά του, κυρίως στην προσαρμογή του στο σχολείο και τη σχέση του με τους συνομηλίκους του. Στην περίπτωση αυτή το παιδί είναι συνήθως υπεξαρτημένο από τους γονείς του, βασίζεται σε εκείνους για την εκπλήρωση των αναγκών του, ακόμη και αναγκών που θα μπορούσε να εκπληρώσει και μόνο του, ανησυχεί υπερβολικά ότι θα συμβεί κάτι κακό στα πρόσωπα που το φροντίζουν και αποφεύγει καταστάσεις κατά τις οποίες πρέπει να απομακρυνθεί απ’ αυτά. Όταν ξεκινά το σχολείο, συχνά βρίσκει δικαιολογίες για να μείνει σπίτι ή προσπαθεί με διάφορους τρόπους να καθυστερήσει να πάει και πολλές φορές παρουσιάζει ψυχοσωματικά συμπτώματα, όπως τάση για εμετό, κοιλόπονο, πονοκεφάλους, κ.α.

Η εξάρτηση του βρέφους από τη μητέρα είναι φυσιολογική και στηρίζεται στο ένστικτο της επιβίωσης. Σταδιακά, και καθώς το νήπιο κατακτά τα αναπτυξιακά ορόσημα του λόγου και της βάδησης αρχίζει να αυτονομείται και να ανεξαρτητοποιείται, με αποτέλεσμα να μπορεί να βρεθεί σε νέα περιβάλλοντα με άγνωστα πρόσωπα χωρίς φόβο και αρνητικές αντιδράσεις. Το ερώτημα είναι κατά πόσον μπορεί η μητέρα να αντέξει το γεγονός ότι το παιδί της νιώθει καλά και χωρίς την παρουσία της. Η ικανότητά του να ανταποκρίνεται πλέον ικανοποιητικά σε άγνωστα περιβάλλοντα δε συνεπάγεται αποδυνάμωση της σχέσης του με τη μητέρα. Οφείλεται στο γεγονός ότι το παιδί έχει εσωτερικεύσει την ασφάλεια που του εμπνέει η αγάπη και η φροντίδα της μητέρας, χωρίς να είναι πια απαραίτητη η διαρκής παρουσία της. Πως, όμως, το αντιλαμβάνεται αυτό η μητέρα;

  Ο παιδικός σταθμός ή το νηπιαγωγείο συνοδεύονται από μιά σειρά αλλαγών στην οικογενειακή ζωή. Συνήθως συμπίπτουν με την επιστροφή της μητέρας στην εργασία ή την απόκτηση ενός ακόμη παιδιού. Πολλές φορές ο αποχωρισμός είναι δυσκολότερος για τη μητέρα απ’ ότι για το παιδί, εξαιτίας των ενοχών που ενδεχομένως νιώθει για την «εγκατάλειψή» του στον παιδικό σταθμό, εξαιτίας του άγχους της αν θα μπορέσει να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του σχολείου, αν θα κάνει φίλους, αν οι δασκάλες του θα το αγαπούν και θα το προσέχουν ή εξαιτίας της θλίψης της, η οποία μπορεί να πηγάζει από το γεγονός της απομάκρυνσης του παιδιού από κοντά της (Herbert, 1998). Σε μερικές περιπτώσεις, οι μητέρες βιώνουν την επιτυχή προσαρμογή του παιδιού στο σχολείο ως «απόρριψη» ή ως ένδειξη της ανεπάρκειάς τους ως μητέρες. Ενδεικτική είναι η περίπτωση μητέρας που ενώ αγωνιούσε για την προσαρμογή του 4χρονου γιου της στον παιδικό σταθμό, διαπίστωσε,. προς έκπληξή της, ότι προσαρμόστηκε αμέσως στο σχολικό περιβάλλον και εντάχθηκε κατευθείαν στην ομάδα των συνομηλίκων του, αφήνοντάς τη να τον κοιτάζει από τα κάγκελα του σταθμού βουρκωμένη και σαστισμένη.

Η επιτυχής προσαρμογή του παιδιού στον παιδικό σταθμό ή το νηπιαγωγείο εξαρτάται άμεσα από τη στάση των γονέων (Herbert, 1998). Το άγχος του παιδιού να αποχωριστεί τους γονείς του και οι δυσκολίες προσαρμογής του στο σχολείο συνδέονται άμεσα με το γονεϊκό άγχος. Το άγχος της μητέρας για τις εμπειρίες του παιδιού στον παιδικό σταθμό, για την προσοχή και τη φροντίδα που θα λάβει από τους παιδαγωγούς του και για τη σχέση του με τους συνομηλίκους του, μεταβιβάζεται στο παιδί άμεσα ή έμμεσα. Οι τύψεις, η θλίψη, το άγχος της μητέρας διαγράφονται στο πρόσωπό της, στον τόνο της φωνής της, στις χειρονομίες της. Τα παιδιά έχουν την ικανότητα να «διαβάζουν» το πρόσωπό μας και τη στάση του σώματός μας. Η παραμικρή ένδειξη αμφιβολίας ή ανησυχίας γίνεται πολλές φορές αντιληπτή από τα παιδιά, παρά την προσπάθειά μας να την αποκρύψουμε. Μία τέτοια ένδειξη θα τους προκαλέσει φόβο και ανασφάλεια και θα δυσχεράνει την ένταξή τους στο σχολικό περιβάλλον.

Έρευνες δείχνουν ότι οι συγγενείς πρώτου βαθμού, ιδίως οι μητέρες, παιδιών με άγχος αποχωρισμού είναι πιο πιθανό από τους συγγενείς άλλων παιδιών να έχουν βιώσει και οι ίδιοι άγχος αποχωρισμού κάποια στιγμή στη ζωή τους. Η πρώτη απομάκρυνση του παιδιού από το σπίτι είναι δύσκολη συναισθηματικά για κάθε γονιό, κυρίως για τη μητέρα που είναι συνήθως το βασικό πρόσωπο φροντίδας. Η δυσκολία αυτή είναι μεγαλύτερη σε ενήλικες που αντιμετώπιζαν ως παιδιά άγχος αποχωρισμού, το οποίο δεν κατάφεραν να ξεπεράσουν. Συνήθως τα άτομα αυτά εξακολουθούν ως ενήλικες να ανησυχούν υπερβολικά για τα κοντινά τους πρόσωπα και να δυσκολεύονται να τα αποχωριστούν. Η ανησυχία είναι ακόμη μεγαλύτερη για τα παιδιά τους, τα οποία θεωρούν ευάλωτα και ανήμπορα. Ως γονείς είναι συνήθως υπερπροστατευτικοί, δεν αφήνουν τα παιδιά να πάρουν πρωτοβουλίες και προβάλλουν σ’ αυτά τους δικούς τους φόβους ότι μπορεί να τους συμβεί κάτι κακό. Δεν τα αφήνουν να «απογαλακτιστούν», αλλά τα κρατούν εξαρτημένα στην προσπάθειά τους να τα προστατεύσουν από ενδεχόμενους κινδύνους. Μία τέτοια στάση, όμως, δημιουργεί στα παιδιά διαφόρους φόβους και λειτουργεί ανασταλτικά στην αυτονόμησή τους.

Σημαντικό ρόλο στην επιτυχή προσαρμογή του παιδιού στο σχολείο διαδραματίζει και ο τρόπος με τον οποίο έχει προετοιμαστεί για την είσοδό του στη σχολική ζωή. Ένα παιδί που προετοιμάζεται από τους γονείς του για τις σχολικές δραστηριότητες και ενημερώνεται ότι το σχολείο είναι ένας χώρος μάθησης και ψυχαγωγίας, θα προσαρμοστεί ομαλότερα. Η κατάλληλη προετοιμασία θα το προδιαθέσει θετικά να αντιληφθεί το σχολείο ως ένα χώρο όπου θα περνά χρόνο με συνομηλίκους του και όπου θα κάνει νέους φίλους. Αντίθετα, ένα παιδί που έχει μία ασαφή εικόνα για το σχολείο, που ακούει συνεχώς από τη μητέρα του «να προσέχεις αυτό…», «να μην κάνεις εκείνο…..» και βλέπει την αγωνία και το φόβο στα μάτια της αναπτύσσει για το σχολείο ένα αίσθημα φόβου, με αποτέλεσμα να εκδηλώσει αρνητισμό γι’ αυτό (Herbert, 1998).

Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε ένα παιδί να προσαρμοστεί ομαλότερα στο σχολικό περιβάλλον;

Οι ειδικοί προτείνουν κάποιους τρόπους με τους οποίους ο αποχωρισμός του παιδιού και της μητέρας για την ένταξή του στον παιδικό σταθμό ή το νηπιαγωγείο μπορεί να γίνει μία ευκολότερη διαδικασία και για τους δύο, ώστε το παιδί να προσαρμοστεί ομαλά στο νέο του περιβάλλον και η μητέρα να νιώθει ασφάλεια και σιγουριά ότι το παιδί της είναι καλά στο περιβάλλον αυτό.

  • Είναι καταρχάς πολύ σημαντικό το παιδί και η μητέρα να έχουν συνηθίσει σε μικρούς αποχωρισμούς (π.χ. για να πάει εκείνη για ψώνια). Κατά τους αποχωρισμούς αυτούς, η μητέρα πρέπει να ενημερώνει το παιδί για την απουσία της και να το αποχαιρετά στοργικά, καθώς στην περίπτωση που φύγει κρυφά και το παιδί την αναζητήσει, είναι πιθανό να νιώσει εγκατάλειψη. Αν αυτό επαναληφθεί αρκετές φορές, το αίσθημα της εγκατάλειψης θα δημιουργήσει στο παιδί έντονη ανασφάλεια ακόμη και σε ολιγόλεπτες απουσίες της μητέρας και θα δυσχεράνει αργότερα την ένταξή του στο σχολείο. Οι μικροί αποχωρισμοί βοηθούν και την ίδια τη μητέρα να αρχίσει να εμπιστεύεται τη φροντίδα του παιδιού σε άλλα πρόσωπα και να αντιλαμβάνεται ότι μπορεί να είναι ασφαλές ακόμη και στην απουσία της.
  • Ο αποχωρισμός του παιδιού από τη μητέρα είναι ευκολότερος στην περίπτωση που αυτό έχει συνηθίσει από μικρό να έρχεται σε επαφή με νέα πρόσωπα και μέρη. Αντίθετα, ένα παιδί που μεγαλώνει σε ένα «αποστειρωμένο» περιβάλλον είναι περισσότερο πιθανό να εκδηλώνει φοβικές αντιδράσεις σε κάθετι νέο και άγνωστο, όπως το σχολείο.
  • Η επιστροφή της μητέρας στην εργασία την υποχρεώνει πολλές φορές να ακολουθήσει τη λύση του βρεφονηπιακού σταθμού, ιδίως όταν δεν υπάρχει κάποιο άλλο κοντινό πρόσωπο (π.χ. γιαγιά), που θα μπορούσε να αναλάβει τη φροντίδα του παιδιού, όταν εκείνη απουσιάζει. Δεδομένου ότι το άγχος αποχωρισμού κορυφώνεται μεταξύ 13ου και 24ου μήνα, το διάστημα αυτό δε θεωρείται κατάλληλο για την ένταξη του παιδιού στον βρεφονηπιακό σταθμό, καθώς το φυσιολογικό του άγχος, εξαιτίας του αποχωρισμού του από τη μητέρα, είναι πολύ έντονο. Η ιδανικότερη λύση κατά την ηλικιακή αυτή περίοδο είναι η παραμονή του παιδιού στο σπίτι και η ανάθεση της φροντίδας του σε κάποιο πρόσωπο, με το οποίο είναι εξοικειωμένο. Αν το πρόσωπο αυτό είναι ξένο, θα πρέπει να δοθεί στο παιδί αρκετός χρόνος για εξοικείωση μαζί του με ταυτόχρονη παρουσία της μητέρας και στη συνέχεια η μητέρα να απομακρύνεται σταδιακά για ολοένα και μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα, ώσπου το παιδί να μπορεί να παραμείνει με το πρόσωπο αυτό χωρίς να εκδηλώνει αρνητικές αντιδράσεις.
  • Λαμβάνοντας, όμως, υπόψη το γεγονός ότι πολλές φορές οι γονείς δεν έχουν την ευχέρια να επιλέξουν τις ιδανικές λύσεις, η σταδιακή ένταξη του παιδιού στο βρεφονηπιακό σταθμό, με τη σταδιακή αύξηση του χρόνου παραμονής του θα συμβάλλει στην ευκολότερη προσαρμογή του. Επίσης, ένα αγαπημένο αντικείμενο του παιδιού (π.χ. κάποιο αρκουδάκι), το οποίο θα το συντροφεύει στον παιδικό σταθμό, θα μπορούσε να συμβάλλει στη μείωση του άγχους του και την ομαλότερη προσαρμογή του. Το αντικείμενο αυτό, το οποίο ορισμένοι ειδικοί ονομάζουν μεταβατικό αντικείμενο, λειτουργεί κατά κάποιον τρόπο σαν υποκατάστατο της μητέρας και εμπνέει στο παιδί σιγουριά και ασφάλεια.
  • Είναι, επίσης, πολύ σημαντική για την ομαλή προσαρμογή του, η γνωριμία του παιδιού με τη δασκάλα του και το χώρο του σχολείου πριν την έναρξη της σχολικής χρονιάς. Αυτό θα δώσει τη δυνατότητα στο παιδί να εξοικειωθεί με τη δασκάλα και το χώρο, να εγκαταλείψει τυχόν αρνητικά σενάρια που έχει διαμορφώσει (π.χ. ότι η δασκάλα είναι αυστηρή) και να σχηματίσει μία θετική εικόνα γι’ αυτό (π.χ. ότι το σχολείο είναι ένας χώρος διασκέδασης, όπου θα κάνει νέους φίλους, θα μάθει καινούρια παιχνίδια, θα ακούσει νέα παραμύθια, κ.α.). Όσο περισσότερες πληροφορίες έχει το παιδί για τον παιδικό σταθμό, τόσο μικρότερος θα είναι και ο φόβος του για το τι θα συναντήσει εκεί. Προς αυτόν τον σκοπό, θα μπορούσε να συμβάλει θετικά και μία συζήτηση των γονέων με το παιδί, η οποία θα το προετοιμάσει για το τι θα συμβεί την πρώτη μέρα του στο σχολείο με έμφαση στη δημιουργία θετικών εντυπώσεων και προσδοκιών. Η συζήτηση αυτή θα πρέπει, επίσης, να εστιάσει στην αποσαφήνιση των αποριών του παιδιού και στην τροποποίηση των λανθασμένων αντιλήψεών του.
  • Η στάση του γονιού απέναντι στο σχολείο επηρεάζει και τη στάση του παιδιού απέναντι σ’ αυτό. Αν ο γονιός εκφράζεται αρνητικά για τον παιδικό σταθμό και εκδηλώνει τη δυσαρέσκειά του μπροστά στο παιδί, είναι πιθανό να αναπτύξει και αυτό έναν αρνητισμό για το σχολείο. Αντίθετα, ένας γονιός που δείχνει ικανοποιημένος και εκφράζεται θετικά για το σχολείο, θα δημιουργήσει στο παιδί ένα αίσθημα ασφάλειας, με αποτέλεσμα να είναι θετικά προσκείμενο απέναντι σ’ αυτό. Για το λόγο αυτό, είναι πολύ σημαντικό τυχόν προβλήματα που προκύψουν στη συνεργασία με το σχολείο, να συζητηθούν με τους νηπιαγωγούς και τη διεύθυνση, χωρίς την παρουσία του παιδιού. Ιδιαίτερης σημασίας είναι και η κοινή στάση των γονέων απέναντι στο σχολείο, καθώς σε διαφορετική περίπτωση είναι πιθανή η σύγχυση του παιδιού.
  • Την πρώτη μέρα στον παιδικό σταθμό, κατά τον αποχωρισμό με τη μητέρα, είναι πολύ πιθανό το παιδί να εκδηλώσει άρνηση με κλάματα και φωνές και να προσκολληθεί σε εκείνη. Η μητέρα είναι πολύ σημαντικό να παραμείνει ψύχραιμη, να αφήσει το παιδί να εκδηλώσει τα συναισθήματά του και στη συνέχεια να το καθησυχάσει και να το διαβεβαιώσει για την επιστροφή της. Όσο περισσότερο παρατείνεται η διαδικασία του αποχωρισμού, τόσο πιο δύσκολη είναι και η ολοκλήρωσή του. Αν οι αντιδράσεις του παιδιού κρατήσουν τη μητέρα κοντά του ή οδηγήσουν στην απομάκρυνσή τους από τον παιδικό σταθμό και την επιστροφή στο σπίτι, θα λειτουργήσουν ενισχυτικά και θα οδηγήσουν στην επανεμφάνιση αντίστοιχων ή ίσως και πιο έντονων αντιδράσεων. Ακόμη κι αν είναι δύσκολη, η απομάκρυση της μητέρας ενώ το παιδί κλαίει, είναι πολλές φορές απαραίτητη προκειμένου αυτό να μπορέσει να προσαρμοστεί στο σχολείο. Δε θα πρέπει, όμως, η μητέρα να φεύγει κρυφά, καθώς αυτό θα μπορούσε να δημιουργήσει στο παιδί έντονη ανασφάλεια.
  • Τέλος, η μητέρα θα πρέπει να είναι ψυχολογικά προετοιμασμένη ότι το παιδί της είναι πιθανό να εκδηλώσει άγχος αποχωρισμού και άρνηση να πάει στο σχολείο και ότι θα χρειαστεί κάποιο χρονικό διάστημα μέχρι να προσαρμοστεί. Οι πρώτες αρνητικές αντιδράσεις του παιδιού δε θα πρέπει να την παρασύρουν να το απομακρύνει από το σχολείο. Οι συχνές διακοπές κατά τις οποίες το παιδί μένει για λίγες μέρες σπίτι και μετά επιστρέφει στο σχολείο δυσχεραίνουν την ομαλή ένταξή του στο σχολικό περιβάλλον.

Featured image

Βιβλιογραφία.
Κάκουρος, Ε. & Μανιαδάκη, Κ. (2003). Ψυχοπαθολογία Παιδιών και εφήβων.
Αναπτυξιακή Προσέγγιση. Αθήνα: Τυπωθήτω.
Herbert, M. (1998). Ψυχολογικά προβλήματα παιδικής ηλικίας. Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα.

Τα λεμε συντομα

Φιλια

Found

Ο Δημητρακης και οι καινουργιες λεξεις!!

Καποια ησυχα απογευματα συνηθιζουμε με το μικρουλακι μου να καθομαστε παρεα στο σαλονι.Εγω οκλαδον στο καναπε με το laptop αγκαλια να κανω λιγη δουλεια και ο Δημητρακης στο χαλι με ολα τα παιχνιδια γυρω του να τα βαζει σε σειρα και να σκηνοθετει!!

Τα αγαπω πολυ αυτα τα απογευματα , οχι μονο γιατι απολαμβανουμε την παρεα μας σιωπηλα , αλλα μαλλον για το αντιθετω!Απολαμβανω να τον παρατηρω να παιζει….και να μιλαει….γιατι το παιδι μου ολη την ωρα μιλαει!!!!Μιλαει!!!Ασταματητα!!!!!!!Και εκει που χαζογελαγα αμεριμνη φτανει στα αφτια μου μια λεξουλα καινουργια.Θα μου πειτε παιδι ειναι , μεγαλωνει , ολο και καινουργιες λεξουλες θα μαθαινει!!Ναι θα πω.Μονο που αυτη καπως ακουστηκε….να λιγο διαφορετικα…

Featured image

Τι ειπες Δημητρακη μου; λεω

Μα…Ας..απανταει!Το πρωτο σοκ η μανα!!!!

Τι σημαινει αυτη η λεξη Δημητρακη μου;Δεν νομιζω να υπαρχει….απαντω.( καθως εμεις οτι και να γινεται στο σπιτι μας αυτες τιςλεξεις προσπαθουμε να τις αποφευγουμε )

Υπαρχει μαμα λεει…..θυμασαι που ειχε ερθει σπιτι ο φιλος του μπαμπα και βλεπαμε μπαλα ; ε ετσι ειπε δωσε τη μπαλα βρε μα…α!!Εγω οχι απλα δεν θυμομουν τιποτα εκεινη τη στιγμη αλλα ειχα και γουρλωμενα τα ματια απο την εκπληξη!!!!!Εκπληξη που το θυμοταν , εκπληξη που το συγκρατησε , εκπληξη που καταλαβε την εκπληξη μου και συνεχισε να το λεει α σ τ α μ α τ η τ α και π ε ν τ α κ α θ α ρ α !!!!Ο Δημητρακης μου που απο την γρηγοραδα του να λεει αυτα που σκεφτεται τις περισσοτερες φορες τα λεει στρατσα πατσα….που εχω γινει η προσωπικη του μεταφραστρια!Και ομως αυτη τη λεξη την ειπε πεντακαθαρα!

Αφου περασα το πρωτο σοκ , αφου πηρα τη μαμα μου να περηφανευτω για τον κανακαρη μου και αφου γελαγα κανα μισαωρο σα χαζη , γυρισα πισω στη δουλεια μου και ο Δημητρακης μου στα παιχνιδια του!!!!

Featured image

Υ.Γ. : Απο εκεινο το απογευμα οταν εχει ξαναθυμηθει αυτη την λεξουλα απλα κανω πως δεν ακουω και την ξεχναει αμεσως!!!!

Εσας σας εχει τυχει κατι παρομοιο και πως εχετε αντιδρασει αληθεια??

Τα λεμε συντομα

Φιλια

Συναισθηματική νοημοσύνη: Η σημασία κι ο ρόλος της στην ευτυχία!

Συναισθήματα έχουμε όλοι οι άνθρωποι και όλοι μας επηρεαζόμαστε από αυτά! Καθημερινά βιώνουμε μια τεράστια γκάμα συναισθημάτων. Τη μια στιγμή μπορεί να βρισκόμαστε στη συναρπαστική κορύφωση της ευτυχίας ή του ενθουσιασμού, και λίγο αργότερα να πιάνουμε τον εαυτό μας να αισθάνεται πλήξη ή θλίψη. Οι έρευνες δείχνουν ότι τα συναισθήματα διαδραματίζουν πολλούς ρόλους. Είναι αυτά που δίνουν ώθηση, κίνητρα και ενέργεια στη ζωή! Μπορούν επίσης να καθορίσουν τη σκέψη και τη συμπεριφορά μας, να μας βοηθήσουν να αποφύγουμε τον κίνδυνο και να εξασφαλίσουμε την επιβίωσή μας, να κάνουμε φίλους, να αγαπήσουμε, να ερωτευθούμε, να κάνουμε τον απολογισμό της ζωής μας!

Επομένως, τα συναισθήματα παίζουν ένα καθοριστικό και ιδιαίτερο ρόλο στη ζωή όλων μας! Τι γίνεται όμως όταν κάποιος δυσκολεύεται να κατανοήσει τόσο τα δικά του συναισθήματα όσο και τα συναισθήματα των άλλων, ή τι συμβαίνει όταν κάποιος δεν μπορεί να ελέγξει τις συναισθηματικές του αντιδράσεις; Οφείλονται όλα αυτά σε αυτό που ονομάζουν οι ειδικοί “συναισθηματική νοημοσύνη”;

Τι είναι η συναισθηματική νοημοσύνη;

Όταν ακούμε τη λέξη νοημοσύνη, ίσως οι περισσότεροι σκεφτόμαστε τις γνώσεις που έχει κάποιος, ή την ικανότητά του να αποκτά γνώσεις. Ωστόσο, οι έρευνες δείχνουν ότι η νοημοσύνη μπορεί να έχει πολλές πτυχές, και μία από αυτές είναι η συναισθηματική νοημοσύνη!

Η συναισθηματική νοημοσύνη αναφέρεται στην ικανότητα να κατανοείς τα συναισθήματα τα δικά σου και τα συναισθήματα των άλλων, καθώς και στην ικανότητα να τα διαχειρίζεσαι και να έχεις τον έλεγχο του εαυτού σου. Έρευνες δείχνουν ότι σε πολλές περιπτώσεις οι αρνητικές συναισθηματικές αντιδράσεις των παιδιών οφείλονται σε αυτό που ονομάζεται ελλιπής συναισθηματική νοημοσύνη, ή με άλλα λόγια συναισθηματική ανωριμότητα.

Η συναισθηματική νοημοσύνη εμφανίζεται να είναι προβλεπτικός παράγοντας της ικανότητας των παιδιών να διαμορφώνουν σχέσεις και φιλίες, να τα πηγαίνουν καλά στο σπίτι και στο σχολείο, και της ισορροπημένης εικόνας του εαυτού τους και της ζωής γενικότερα. Από την άλλη πλευρά, η συναισθηματική ανωριμότητα μπορεί να δυσκολεύει την καθημερινότητα του παιδιού. Μπορεί για παράδειγμα να περιορίζει την ικανότητά του να ηρεμεί και να χαλαρώνει τον εαυτό του, να επιλύει με αποτελεσματικό τρόπο τα προβλήματα ή τις διαφωνίες του, να δυσκολεύει την επικοινωνία και την επαφή του με τους άλλους, και να αυξάνει τα επίπεδα συναισθηματικής και σωματικής έντασης.

Σε ποιες περιπτώσεις εμποδίζεται η ανάπτυξη συναισθηματικών δεξιοτήτων;

Μερικές φορές και άθελά τους, οι γονείς και οι ενήλικες εμποδίζουν την ανάπτυξη της συναισθηματικής νοημοσύνης των παιδιών αντί να την ενισχύουν. Αυτό συμβαίνει κατά κύριο λόγο όταν τα συναισθήματα του παιδιού αγνοούνται. Μπορεί για παράδειγμα τα συναισθήματα του παιδιού να προκαλούν ενόχληση ή να αντιμετωπίζονται σαν κάτι που θα περάσει, χωρίς να δίνεται η δυνατότητα στο παιδί να διδαχτεί δεξιότητες που θα το βοηθήσουν να κατανοεί, να προσδιορίζει και να εκφράζει τα συναισθήματά του.

Σε άλλες περιπτώσεις, μπορεί οι γονείς ή οι ενήλικες να επιτρέπουν την έκφραση των συναισθημάτων, αλλά σε καταστάσεις που κρίνεται απαραίτητο να μην παρεμβαίνουν, με αποτέλεσμα να μη βοηθούν τα παιδιά να μάθουν πώς να διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους. Η έλλειψη σεβασμού, ή η περιφρόνηση για το πώς αισθάνεται το παιδί, εμποδίζει την ανάπτυξη της συναισθηματικής του ωριμότητας.

Άλλες φορές μπορεί να απαγορεύεται η έκφραση αρνητικών συναισθημάτων ή να τιμωρούνται αυτά τα συναισθήματα των παιδιών. Όταν συμβαίνει κάτι αρνητικό ή δυσάρεστο και δεν επιτρέπουμε στο παιδί να εκφράσει αυτά που νιώθει για την κατάσταση, επηρεάζουμε αρνητικά τη συναισθηματική του ανάπτυξη. Είναι σαν να ενθαρρύνουμε τα παιδιά να αποκρύπτουν τα πραγματικά τους συναισθήματα (πχ. φόβο, θυμό, απογοήτευση).

Τα έντονα συναισθήματα που μένουν μέσα φουσκώνουν σαν ένα μπαλόνι που κάποια στιγμή θα σκάσει. Μπορεί για παράδειγμα το παιδί να εκραγεί συναισθηματικά για να εκφράσει αυτά που νιώθει μέσα από φωνές, χτυπώντας, βρίζοντας ή κλαίγοντας, χωρίς να μπορεί να κατανοήσει τι συμβαίνει μέσα του. Επιπλέον, όταν το παιδί δεν μπορεί να εξωτερικεύσει αυτά που νιώθει γιατί φοβάται ότι θα αγνοηθεί, θα υποτιμηθεί ή θα πληγωθεί, αρχίζει και μαθαίνει να διαχειρίζεται κατά αυτόν τον τρόπο τα συναισθήματά του με αποτέλεσμα να επηρεάζονται και οι σχέσεις του στην ενήλικη ζωή.

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς;

Η ικανότητά μας να χειριζόμαστε κοινωνικές καταστάσεις, να ελέγχουμε τις παρορμήσεις και τα συναισθήματά μας, είναι ιδιαίτερα κρίσιμη για την επιτυχία και την ευτυχία μας ως ενήλικες. Η καλλιέργεια της συναισθηματικής νοημοσύνης στα παιδιά επομένως είναι εξαιρετικά σημαντική και θα ξεκινήσει από την οικογένεια, η οποία είναι το πρώτο σχολείο της συναισθηματικής μάθησης!

Μια πολύ καλή αρχή για να βοηθήσουν οι γονείς τα παιδιά, είναι να αναγνωρίζουν τα συναισθήματά των παιδιών και να τα ενθαρρύνουν να εκφράζουν αυτά που νιώθουν. Επειδή αυτό απαιτεί ένα βαθμό γνωστικής ωρίμανσης, είναι βασικό οι γονείς να βοηθήσουν τα παιδιά να εντοπίζουν τα συναισθήματά τους και να τα ονοματίζουν.

Για παράδειγμα, “Δείχνεις απογοητευμένος που δε σε παίζουν τα άλλα παιδιά. Μπορεί να σου φαίνεται δύσκολο να τα πλησιάσεις, αλλά έλα να σκεφτούμε μαζί ιδέες που θα σε βοηθήσουν!” Με αυτόν τον τρόπο ο γονιός αναγνωρίζει τα συναισθήματα του παιδιού, το βοηθάει να τα προσδιορίσει και του προτείνει έναν τρόπο για να τα διαχειριστεί. Όταν ένα παιδί είναι σε θέση να το κάνει αυτό, τότε οι γύρω του μπορούν να το κατανοήσουν, να ανταποκριθούν σε αυτά που νιώθει και να το βοηθήσουν.

Επιπλέον, είναι εξίσου σημαντικό το παιδί πέρα από τα δικά του συναισθήματα, να μπορεί να κατανοεί και τα συναισθήματα των άλλων. Ένας απλός τρόπος για να το πετύχουν αυτό τα παιδιά, είναι να τα ενθαρρύνουν οι γονείς να μπαίνουν στη θέση του άλλου και να προσπαθούν να δουν τα πράγματα από τη σκοπιά του. Για παράδειγμα, “Πώς θα αισθανόσουν αν φορούσες γυαλιά και τα άλλα παιδιά σε κορόιδευαν;”.

Στην περίπτωση όπου το παιδί έχει μια έντονη συναισθηματική αντίδραση και δεν μπορεί να ελέγξει τον εαυτό του, οι γονείς θα πρέπει να παρέμβουν για του δείξουν αποτελεσματικές τεχνικές διαχείρισης των συναισθημάτων του. Η ήρεμη στάση των γονιών και η ειλικρινής διάθεσή τους να ακούσουν αυτά που νιώθει το παιδί, είναι ιδιαίτερα σημαντική σε αυτή τη φάση. Τα όρια στο παιδί θα πρέπει να είναι ξεκάθαρα για το ποια συμπεριφορά επιτρέπεται και ποια όχι, ενώ παράλληλα θα πρέπει να ενθαρρύνονται οι δεξιότητες της συζήτησης και του διαλόγου.

Το όνειρο όλων των γονιών, είναι να μεγαλώσουν ευτυχισμένα και επιτυχημένα παιδιά! Σε μια κοινωνία όπου δίνεται ιδιαίτερη βαρύτητα στις επιδόσεις και στους βαθμούς των παιδιών, είναι ιδιαίτερα σημαντικό να θυμόμαστε ότι αυτό που κάνει πραγματικά ευτυχισμένο και επιτυχημένο τόσο ένα παιδί όσο και έναν ενήλικα, είναι η επαφή με το συναίσθημά του και η επαφή του με τα συναισθήματα των άλλων!

Καμία σχέση δεν μπορεί να διατηρηθεί και να ισχυροποιηθεί αν δεν είμαστε σε θέση να μοιραζόμαστε αυτά που νιώθουμε και αν δεν μπορούμε να κατανοήσουμε το πώς νιώθουν οι άλλοι, για αυτό είναι σημαντικό οι γονείς να δώσουν έμφαση στα συναισθήματα των παιδιών!

Featured image

γράφει η Ελένη Σίγκου, ψυχολόγος κι επιστημονική συνεργάτιδα του 4yourfamily

Found

Τα λεμε συντομα

Φιλια

Τα σωστα λαθη της ζωης σου!!

Ποσες φορες εχω νιωσει ετσι!!!Δεν εχω τιποτα αλλο να πω!Διαβαστε το κειμενο και απλα νιωστε το!!

Γραφει η Ιωαννα Γκανετσα

Το ρολόι έδειχνε 5:00 το πρωί. Άλλο ένα ξημέρωμα τον υποδεχόταν άυπνο, να κοιτάζει το ταβάνι του δωματίου του, με τις κουβέρτες πεταμένες στο πάτωμα και το κινητό στη δόνηση εδώ και μέρες.

Δεν είχε καμία διάθεση να δει τις εισερχόμενες κλήσεις του παρόλο που το μπλε φωτάκι αναβόσβηνε και τον καλούσε επίμονα να το πιάσει στα χέρια του. Είχε σηκωθεί μετρημένες φορές, με βήμα αργό και συρτό, για να πάει στο μπάνιο, αποφεύγοντας να αντικρίσει το είδωλό του στον καθρέφτη.

Προσπαθούσε να αποφύγει οποιαδήποτε διένεξη με το εσωτερικό Εγώ του. Δεν ήθελε μάχες και συγκρούσεις των έσω με τα έξω του. Δεν ήθελε ούτε να συζητήσει με τον εαυτό του, ούτε να τα βρει. Τα είχε βάλει μαζί του, είχε πεισμώσει για το λάθος που είχε κάνει και δεν είχα καμιά διάθεση να τον συγχωρήσει έτσι απλά. Αν μπορούσε να αυτομαστιγωθεί, θα το έκανε ευχαρίστως.

Η ζωή είχε βάλει στόχο να του αποδείξει πως είναι η ίδια η ατέλεια του ανθρώπου που τον οδηγεί σε λάθος κινήσεις. Εκείνος πάντοτε έβρισκε τη φράση “τα λάθη είναι ανθρώπινα” πολύ γενική και δυσανασχετούσε  με όσους με μεγάλη ευκολία την χρησιμοποιούσαν. Μαινόταν πως τα λάθη είναι για τους αφελής, τους αδύναμους, τους ανθρώπους που δειλιάζουν να τερματίσουν μια προσπάθεια και σταματούν πριν διορθώσουν το λάθος.

Λυπόταν όσους έχουν έλλειψη πνεύματος, διαύγειας και θέλησης να κυνηγήσουν τα λάθη, να τα αναποδογυρίσουν και να τα κάνουν σωστά.  Τελικά ήταν ο ίδιος που έκανε ένα τραγικό, ασυγχώρητο λάθος.

Το χειρότερο όλων ήταν πως δεν γινόταν να το διορθώσει, όσο και αν ευχόταν να μπορούσε να δώσω τα πάντα για να ήταν εφικτό. Η στιγμή είχε περάσει και  ο χρόνος δεν γύριζε πίσω. Ο ασθενής του τον είχε εμπιστευτεί, είχε συναινέσει στη μεταμόσχευση καρδιάς που του είχε προτείνει, είχε βάλει τη ζωή του στο χειρουργικό τραπέζι για να την παίξει κορώνα γράμματα και τελικά το παιχνίδι αυτό δεν είχε καν νόμισμα. Το είχε αρπάξει ο χάρος και  είχε κρατήσει ως πληρωμή για να τον μεταφέρει στον άλλο κόσμο.

Δεν πρόλαβε να συνδέσει την καινούργια καρδιά, να της δώσει λίγη ζωή, να χτυπήσει έστω μια φορά κι έτσι ο ασθενής του έφυγε χωρίς καρδιά. Πόσο φοβερό ήταν αυτό; Αν υπήρχε παράδεισος, άλλη ζωή, άλλος κόσμος, αν οι ψυχές κυκλοφορούσαν στους ουρανούς, η δική του θα ήταν μισή.

Δεν είχε μια καρδιά που απλώς σταμάτησε να χτυπά. Κάποιος  ματαιόδοξος, υπερόπτης γιατρός που είχε υπερεκτιμήσει τις δυνάμεις του, την είχε ξεριζώσει, την είχε πετάξει στον κάδο μαζί με χρησιμοποιημένα χειρουργικά γάντια, ματωμένα βαμβάκια και γάζες και τον άφησε αδειανό.

Που πηγαίνουν όλα αυτά που κάποτε νιώσαμε, όταν δεν υπάρχει καρδιά;

Η σκέψη πως του είχε στερήσει το ζωτικότερο όργανό του, την αρχή της ζωής και των συναισθημάτων του, τού ήταν ανυπόφορη. Ήταν αυτός που τον έστειλε άδειο σε άλλα ταξίδια, μόνο, χωρίς πυξίδα.

“Που πηγαίνουν όλα αυτά που κάποτε νιώσαμε όταν δεν υπάρχει καρδιά;” ψιθύρισε ξανά.

Η δόνηση του κινητού τηλεφώνου του άρχισε πάλι να το χορεύει πάνω στο κομοδίνο. Κοίταξε το ρολόι.  Ήταν 7:00. Μπορεί να ήταν πάλι από το νοσοκομείο. Δεν είχε καμιά όρεξη να πάει στη δουλειά αλλά θα ήταν λάθος να μην ενημερώσει. Άλλωστε το λάθος που είχε ήδη κάνει ήταν αρκετό για να καλύψει όσα δικαιούνταν να κάνει σε όλη την υπόλοιπη ζωή του. Το σήκωσε χωρίς καμιά διάθεση να μιλήσει.

“ Έλα, ακόμη θρηνείς την πρώτη σου απώλεια σε χειρουργείο;” ακούστηκε η φωνή του κολλητού και συναδέλφου του, παράταιρα εύθυμη στο δικό του σιωπηλό μαρτύριο.

“ Παράτα με, με ζάλισες στα τηλέφωνα από χθες.”

“ Φίλε μου, το να μείνεις μέσα σε τέσσερις τοίχους, μακριά από θεούς και ανθρώπους δεν σε κάνει πένθιμο ήρωα. Δεν είναι η δίκαιη τιμωρία. Όσο κι αν σου φαίνεται παράξενο, αυτή είναι η εύκολη τιμωρία.

Τα λάθη ξορκίζονται μόνο έξω, στα ανοιχτά, όταν αναγνωρίζεις τη ρίζα του κακού, την κοιτάς κατάματα ακόμη και αν πονάει αφόρητα , την πιάνεις και βρίσκεις την δύναμη ακόμη και με χέρια πληγωμένα να την ξεριζώσεις. Μόνο έτσι ξορκίζεις τα λάθη. Γιατί αλάνθαστος δεν γεννήθηκε κανείς.

Μπορεί το δικό σου λάθος να κόστισε μια ζωή, γεγονός αδιαμφισβήτητα τραγικό, όμως  εξίσου τραγικό θα ήταν να σταματούσες την προσπάθεια σου να σώζεις άλλες ζωές.

Κι αν ένιωσες κάποια στιγμή πως είσαι ένας μικρός θεός που κάνεις θαύματα στις καρδιές των άλλων, τώρα πια ξέρεις πως δεν είσαι. Είσαι απλώς ένα άνθρωπος που κάνει λάθη, καμιά φορά μη ανατρέψιμα, αλλά οι προθέσεις σου είναι –ή θα έπρεπε να είναι- πάντα σωστές. Θέλεις να σώζεις ανθρώπινες ζωές και καρδιές. Αυτός είσαι πραγματικά.

Δεν σε ορίζουν τα λάθη σου αλλά τα σωστά σου, γιατί αυτά φροντίζεις να είναι πάντα περισσότερα, κατάλαβες;

Πήγαινε τώρα πλύσου, ρίξε κι ένα ξύρισμα γιατί είμαι σίγουρος πως μια βδομάδα μέσα θα έχεις τα χάλια σου και έρχομαι να σε πάρω. Είναι ώρα να αρχίσεις πάλι να διορθώνεις τα λάθη που μπορείς και όχι να μοιρολογάς εκείνα που δεν αλλάζουν.

Δώσε την άδεια στον εαυτό σου να κάνει λάθη που και που, ακόμη κι αν κάποιο από αυτά είναι τραγικό. Λάθος θα ήταν να μην επιτρέπεται να κάνεις λάθη. Η ζωή θα ήταν βαρετή αν όλα γινόντουσαν σωστά.”

Άφησε το τηλέφωνο και κατευθύνθηκε προς τον καθρέφτη. Έβλεπε ξαφνικά μπροστά του το ουσιαστικό λάθος του: Κρυβόταν από την αλήθεια. Και η αλήθεια ήταν μια.

Ήταν άνθρωπος και έκανε λάθος. Τόσο τραγικά αληθινό, τόσο αληθινά ανθρώπινο.

Αυτό το λάθος του δεν θα μπορούσε να γίνει ποτέ σωστό. Όμως θα φρόντιζε να βγει κάτι σωστό από το λάθος…

Τα λεμε συντομα
Φιλια

Φωτογραφίες που θα σας κάνουν να νιώσετε καλύτερα με τα παιδιά σας!

Δεν ξερω για σας αλλα πολλες φορες αναρωτιεμαι πως το σκαρφιστηκε αυτο ο Δημητρακης??Αραγε κανουν και αλλα παιδια ετσιιιιιιιιιιιι??Οι φωτογραφιες αυτες με καθυσηχασαν , με εκαναν να χαμογελασω και μου εδωσαν και ιδεα!!!!Απο εδω και περα θα τον φωτογραφιζω και εγω σε τετοιες στιγμες……να τα θυμομαστε και να γελαμε!!!!

Τα παιδια που τους αρεσουν τα tatoo!

Featured image

Το παιδί που ζωγραφίζει μόνο πάνω στο λάπτοπ του μπαμπά!

Featured image

Το παιδί που σκέφτηκε ότι ο σκύλος χρειάζεται περισσότερο ασβέστιο στη διατροφή του!

Featured image

Το παιδί που δεν κατάλαβε σε τι ακριβώς χρησιμεύουν οι μπατονέτες!

Featured image

Το παιδί που δεν ήταν κλεισμένο στο μπάνιο για τον προφανή λόγο!

Featured image

Το παιδί που βοήθησε στην τακτοποίηση των μπιζού της μαμάς!

Featured image

Το μικρουλακι μου τα εχει δοκιμασει ολα η μαλλον σχεδον ολα……γιατι δεν εχουμε σκυλο!!!!Αλλιως ειμαι σιγουρη πως θα ειχε πειραματιστει και με αυτο!!

Εσας??

Τα λεμε συντομα

Φιλια

Found on http://www.imommy.gr